22 Νοεμβρίου 1940 - Η γαλανόλευκη υψώνεται στην Κορυτσά

 

Φωτογραφία, Ελλήνων στρατιωτών να υψώνουν την ελληνική σημαία στην Κορυτσά

 

Σαν σήμερα, στις 22 Νοεμβρίου 1940, ο ελληνικός στρατός εισερχόταν στην Κορυτσά, υψώνοντας την ελληνική σημαία σε μια στιγμή που πέρασε στη συλλογική μνήμη ως μια από τις λαμπρότερες σελίδες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη κατά του Άξονα, αλλά το νόημά της υπερέβη τα σύνορα και τη στρατιωτική στρατηγική.

Πρωτοσέλιδο από την εφημερίδα της εποχής "Ασύρματος"

Η απελευθέρωση της Κορυτσάς δεν ήταν μόνο η κατάληψη μιας πόλης. Ήταν η επιβεβαίωση ότι το «ΟΧΙ» δεν ήταν απλώς μια ιστορική απάντηση, αλλά μια πράξη ενότητας, αποφασιστικότητας και αξιοπρέπειας. Ένας λαός μικρός αλλά αδάμαστος έστειλε μήνυμα σε ολόκληρη την Ευρώπη: η ελευθερία δεν χαρίζεται, κερδίζεται.

Οι μαχητές της Πίνδου, οι παγωμένες νύχτες, οι απώλειες και οι θυσίες που συνοδεύουν κάθε νικηφόρο προέλαση, μας υπενθυμίζουν ότι πίσω από τον ηρωισμό υπήρχε πόνος, αντοχή και πίστη. Η είσοδος στην Κορυτσά δεν ήταν θρίαμβος χωρίς κόστος, ήταν λύτρωση μέσα από τη δοκιμασία.

Η Κορυτσά, υπήρξε πάντα πόλη με έντονο ελληνικό στοιχείο, μια κοινότητα με ελληνικό πολιτισμικό και εκπαιδευτικό αποτύπωμα.

 Εκεί λειτούργησαν ιστορικά ελληνικά σχολεία, εμπορικοί σύλλογοι και εκκλησίες που άφησαν βαθύ ίχνος στην ταυτότητα της πόλης. Μέχρι και σήμερα, σημαντικός αριθμός κατοίκων διατηρεί ελληνική συνείδηση ή δεσμούς με την Ελλάδα, είτε μέσω καταγωγής είτε μέσω πολιτιστικής συνέχειας. Έτσι, η είσοδος του ελληνικού στρατού το 1940 απέκτησε για πολλούς από αυτούς μια ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση.

Δεν ήταν απλώς στρατιωτική επιτυχία· ήταν αναγνώριση μιας κοινής ιστορικής διαδρομής, μιας ταυτότητας που για δεκαετίες βρισκόταν υπό πίεση. Ήταν μια στιγμή κατά την οποία αυτοί οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες ένιωσαν ότι οι δεσμοί τους με την Ελλάδα δεν ήταν λησμονημένοι.

Φωτογραφία, με Έλληνες στρατιώτες στην Κορυτσά.

Η Κορυτσά του 1940 μας καλεί να θυμηθούμε, αλλά και να κοιτάξουμε μπροστά. Να τιμήσουμε τους ανθρώπους που θυσιάστηκαν, αλλά και τις κοινότητες που κράτησαν ζωντανή την ελληνική γλώσσα, κουλτούρα και παράδοση, ακόμη και σε δύσκολους καιρούς.

Η ιστορία μιλά και μας καλεί να τη σεβαστούμε χωρίς υπεραπλουστεύσεις,με ωριμότητα και συνείδηση.