Η μεγάλη μοιρασιά της Ελλάδας

Γράφει για το Γαλανόλευκο Στέκι, ο Γιάννης Μπινιάρης.

Σκυλεύουν το σχεδόν νεκρό σώμα της Ελλάδας!

Στις μέρες μας έχουμε την μεγαλύτερη μοιρασιά από τον Β Παγκόσμιο πόλεμο και δυστυχώς οι Μεγάλες δυνάμεις της εποχής, ξιφουλκούν πάνω από την Ελλάδα χωρίζοντας την περιουσία και την κυριαρχία μας σε σφαίρες δικής τους επιρροής.

Όλα ξεκίνησαν το 2010, όταν το ελληνικό κράτος χρεοκόπησε και αντί να κηρύξει στάση πληρωμών ή να διαπραγματευτεί σκληρά, επέλεξε να υπογράψει τρία μνημόνια (2010, 2012, 2015) με ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ. 

 Σε αντάλλαγμα για δάνεια 290 δισεκατομμυρίων ευρώ, οι κυβερνήσεις του τόπου έβαλαν ενέχυρο την ίδια μας την χώρα. Κυριολεκτικά.

Το 2016, με τον νόμο 4389/2016 (κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), δημιουργήθηκε το «Υπερταμείο» (ΕΕΣΥΠ – ΤΑΙΠΕΔ) και μεταβιβάστηκε σε αυτό η κυριότητα χιλιάδων ακινήτων, μετοχών ΔΕΚΟ και κρίσιμων υποδομών για 99 χρόνια (μέχρι το 2115). Όχι δάνειο με υποθήκη σπιτιού, αλλά υποθήκη ολόκληρης της χώρας. 

Έτσι φτάσαμε το ελληνικό κράτος διατηρεί τυπικά τον έλεγχο, αλλά τα Διοικητικά Συμβούλια έχουν δύο μέλη διορισμένα από τους δανειστές και κάθε απόφαση επιστροφής περιουσίας χρειάζεται την έγκρισή τους.

Από εκεί και πέρα ακολούθησε το μεγαλύτερο κύμα ιδιωτικοποιήσεων στην ιστορία της χώρας:

• Πειραιάς: 67 % στην κινεζική COSCO (2016)
• Θεσσαλονίκη: 67 % σε γερμανο-ελβετο-γαλλο-ρωσικό κονσόρτιουμ (2018)
• 14 περιφερειακά αεροδρόμια: Fraport Germany-Slentel (2017, 40ετής παραχώρηση)
• Αεροδρόμιο Αθηνών: πλειοψηφία σε ξένα funds από το 2001, περαιτέρω ενίσχυση.
• Hellenic Train (πρώην ΤΡΑΙΝΟΣΕ): 100 % στην ιταλική Ferrovie dello Stato (2017)
• Ελληνικό: 99ετής μίσθωση στη Lamda (με ξένα funds)

ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΔΕΠΑ, ΟΔΔΗΧ, μικρότερα λιμάνια, μαρίνες, παραλίες, όλα στο σφυρί ή σε μακροχρόνια παραχώρηση.

Το αποτέλεσμα το 2025; Η Ελλάδα έχει τα πιο ακριβά αεροδρόμια της Ευρώπης, το μεγαλύτερο λιμάνι της Μεσογείου ανήκει στην Κίνα, τα τρένα είναι ιταλικά, και η δημόσια περιουσία είναι «κλειδωμένη» για έναν αιώνα. Όλα αυτά ενώ το χρέος παραμένει στο 160 % του ΑΕΠ.

Το ίδιο έργο, διαφορετικοί ηθοποιοί: από το 1830 στο 2025

Η ιστορία επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια. 1830:μετά την Επανάσταση στην Ελλάδα αναδύονται τρία κόμματα, ανάλογα των τριών προστάτιδων δυνάμεων:

Αγγλικό κόμμα → Βρετανία

Γαλλικό κόμμα → Γαλλία

Ρωσικό κόμμα → Ρωσία

Αποτέλεσμα: Βαυαρός βασιλιάς, δάνεια με τοκογλυφικούς όρους, η χώρα προτεκτοράτο.

Το ελληνικό κράτος ξεκίνησε να παίζει το παιχνίδι με σημαδεμένη τράπουλα εξαρχής. Όταν δεν υπάρχει ένα ελληνικό κόμμα αλλά όλα είναι κόμματα ξένων συμφερόντων καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά.

Φτάνουμε στην περίοδο 1945-1989. 

 Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αναδύονται δύο παρατάξεις στην χώρα, σύμφωνες με τις δύο υπερδυνάμεις:

Η Δεξιά → ΗΠΑ & ΝΑΤΟ

Η Αριστερά → Σοβιετική Ένωση

Αποτέλεσμα: Εμφύλιος, βάσεις, Δόγμα Τρούμαν, η Ελλάδα πιόνι στον Ψυχρό Πόλεμο.

Στην νεότερη ιστορία, 2010-2025. Μετά την οικονομική κρίση. Οι υπερδυνάμεις πλέον είναι 4 ΗΠΑ, Ρωσική Ομοσπονδία, Κίνα και ΕΕ υπό την Γερμανία. Έτσι λοιπόν διαμορφώνονται και οι κομματικές παρατάξεις στην δύσμοιρη  πατρίδα μας, πάλι με την Έλλειψη ενός εθνικού Κόμματος, μιας ελληνικής πολιτικής παράταξης που προτάσσει τα ελληνικά συμφέροντα. Έτσι μένουμε με μόνη εκπροσώπηση τα κόμματα "προξενεία".

Το μοτίβο είναι ίδιο: κάθε φορά που η Ελλάδα χάνει την αυτονομία της, εμφανίζονται εγχώριοι «σωτήρες» που παρουσιάζουν το ξεπούλημα ως «επένδυση», την υποτέλεια ως «στρατηγική συμμαχία» και την εθνική ταπείνωση ως «εκσυγχρονισμό».

Και εμείς συνεχίζουμε να ψηφίζουμε τα ίδια κόμματα,υποκαταστήματα ξένων συμφερόντων, ελπίζοντας ότι αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά. Δεν θα είναι. Μόνο αν σπάσουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο θα αλλάξει κάτι.

Πώς Φτάσαμε Εδώ;

«Δεν ξεπουλήθηκε η Ελλάδα. Παραδόθηκε.»

Αυτή η φράση ακούγεται όλο και πιο συχνά και δεν είναι υπερβολή. Το ερώτημα δεν είναι πια «ποιος μας ξεπούλησε», αλλά «γιατί εμείς το επιτρέψαμε;». 

 Η απάντηση δεν είναι μία, αλλά είναι ένας συνδυασμός οικονομικής εξόντωσης, πολιτιστικής αποσύνθεσης και μακροχρόνιας ψυχολογικής αδρανοποίησης που ξεκίνησε πολύ πριν το 2010 και κορυφώθηκε τα τελευταία 15 χρόνια.

1. Η Οικονομική Εξόντωση:

2004-2009: Ζήσαμε το μεγαλύτερο ψέμα της Μεταπολίτευσης: «λεφτά υπάρχουν». Δανειστήκαμε για να κάνουμε Ολυμπιακούς Αγώνες, να πάρουμε SUV και να χτίσουμε εξοχικά. Το 2009 το δημόσιο χρέος ήταν ήδη 127 % του ΑΕΠ, αλλά κανείς δεν μίλαγε.

2010-2025: Οι μισθοί έπεσαν 25-40%, οι συντάξεις κόπηκαν 14 φορές, η ανεργία των νέων έφτασε 60% το 2013 και δεν έπεσε ποτέ κάτω από 30%.   Σήμερα (2025) ένας στους τρεις νέους 18-35 ετών είτε έχει φύγει στο εξωτερικό (brain drain 600.000+), είτε δουλεύει με 400-700 €, είτε είναι άνεργος.

Αποτέλεσμα: Ο Έλληνας δεν έχει πια την πολυτέλεια να σκέφτεται «πατρίδα». Σκέφτεται πώς θα πληρώσει το ρεύμα και το ενοίκιο. Όταν είσαι εξαντλημένος, δεν κατεβαίνεις σε πλατείες, πας για υπερωρίες.

2. Η Δημογραφική Αυτοκτονία: Έθνος που δεν γεννά, πεθαίνει.

Γονιμότητα 2025: 1,24 παιδιά ανά γυναίκα (από 2,3 το 1980).

Πληθυσμός 2025: 10,1 εκατομμύρια (από 11,1 το 2010).

Πρόβλεψη της ΕΛΣΤΑΤ, το  2050 θα έχουμε μείνει 8,3-7,2 εκατομμύρια Έλληνες.

Σχολεία κλείνουν στα νησιά και στην επαρχία, γηροκομεία γεμίζουν. Όταν δεν κάνεις παιδιά, δεν έχεις λόγο να πολεμήσεις για το μέλλον. Το έθνος γερνάει και αδιαφορεί.

3. Η Πολιτιστική Αποσύνθεση: «Προοδευτισμός» ως αναισθητικό.

40 χρόνια τηλεοπτικά σκουπίδια, reality shows, lifestyle, «δικαιωματισμός» χωρίς καθήκοντα.

Η λέξη «πατρίδα» έγινε ταμπού στην επίσημη εκπαίδευση και στα ΜΜΕ.

Η Ορθοδοξία συρρικνώθηκε σε «λαϊκό προσκύνημα» και όχι σε πνευματική αντίσταση.

Η ιστορία διδάσκεται πια ως «ενοχή» (δουλεία, αποικιοκρατία, «κακός εθνικισμός»).

Αποτέλεσμα: Ο Έλληνας ντρέπεται να πει «είμαι περήφανος Έλληνας» χωρίς να προσθέσει «αλλά…».

4. Η Μαζική Μετανάστευση ως εργαλείο αλλοίωσης.

2015-2025: Επίσημα πάνω από 1,5 εκατομμύριο εισερχόμενοι (κυρίως παράνομοι).

Σε πολλές περιοχές (κέντρο Αθήνας, νησιά) οι Έλληνες είναι πλέον μειονότητα στις γειτονιές τους.

Το κράτος δεν ενσωματώνει, απλώς «διαχειρίζεται ροές».

Ο φόβος της «ρατσιστικής ρετσινιάς» έχει φιμώσει κάθε συζήτηση για τα σύνορα και την ταυτότητα. Όταν δεν ξέρεις πια ποιος είναι «συμπατριώτης» σου, δεν έχεις λόγο να υπερασπιστείς τη χώρα.

5. Η Προπαγάνδα που μας έκανε να αγαπήσουμε τις αλυσίδες μας.

«Η Ευρώπη είναι το σπίτι μας», ενώ η Ευρώπη μας φέρεται σαν αποικία.

«Οι επενδύσεις φέρνουν ανάπτυξη», ενώ οι επενδύσεις παίρνουν λιμάνια και αεροδρόμια.

«Η παγκοσμιοποίηση είναι μονόδρομος», ενώ οι άλλοι λαοί (Πολωνία και Ουγγαρία για παράδειγμα) διαπραγματεύονται σκληρά.

«Μην είσαι ακραίος», όταν λες ότι η χώρα ξεπουλιέται. Μας έμαθαν να θεωρούμε «φυσιολογικό» αυτό που σε κάθε άλλη χώρα θα ήταν εθνική προδοσία.

6. Η Αδρανοποίηση: Από την οργή στην παραίτηση.

2010-2012: Πλατείες, αγανακτισμένοι, χημικά, 300.000 άνθρωποι στο Σύνταγμα.

2015: Το 62 % είπε ΟΧΙ στο δημοψήφισμα… και μετά το ΟΧΙ έγινε το μεγαλύτερο ΝΑΙ.

2019-2025: Πια δεν κατεβαίνει κανείς. Όχι από φόβο. Από κούραση και απόγνωση. Όταν ο λαός καταλάβει ότι «ό,τι και να κάνει, τίποτα δεν αλλάζει», τότε έχει ηττηθεί οριστικά.

7. Η αποκτήνωση λόγω της απομάκρυνσης μας από την Εκκλησία.

Ο Ελληνισμός δεν ήταν ποτέ απλώς «έθνος». Ήταν Ορθόδοξο Έθνος. Η Εκκλησία δεν ήταν ποτέ απλώς «θρησκεία». Ήταν η ψυχή της Ρωμιοσύνης, το τελευταίο οχυρό όταν έπεφταν τα κάστρα, η μόνη αρχή που κρατούσε τον λαό όρθιο 400 χρόνια σκλαβιάς.

Τι συνέβη τα τελευταία 50 χρόνια;

• 1974-1981: Σταδιακή απομάκρυνση θρησκευτικών από σχολεία και χλευασμός της «ελληνοχριστιανικής» ταυτότητας ως «εθνικιστικής».
• 1980-2000: Η Εκκλησία δαιμονοποιήθηκε από την Αριστερά και γελοιοποιήθηκε από τα ΜΜΕ. Ταυτόχρονα, η ίδια η Εκκλησία (ιεραρχία) συχνά έδωσε λαβές με σκάνδαλα και πολιτικοποίηση.
• 2000-2025: Νέα Θρησκευτικά, από την κατήχηση των ελληνόπουλων περάσαμε σε «θρησκειολογία» (δηλ. «όλες οι θρησκείες ίδιες»).
• Ταυτότητες 2000: η μεγαλύτερη συμβολική ήττα ήρθε όταν αφαιρέθηκε το «Χριστιανός Ορθόδοξος» από την ταυτότητα.
• Πανδημία 2020-2022: κλειστοί ναοί, αντιπαράθεση «Εκκλησία vs Επιστήμη», χιλιάδες νέοι είδαν τον θεσμό της Εκκλησίας να βάλεται και πάλι.

Σήμερα: μόλις 25-30 % των Ελλήνων κάτω των 35 εκκλησιάζονται έστω μία φορά το μήνα (ΕΚΚΕ 2024). Στα αστικά κέντρα το ποσοστό πέφτει στο 10-15 %.

Γιατί η απώλεια της πίστης είναι καταλυτική;

•  Διότι ο άνθρωπος χωρίς Θεό γίνεται εύκολα δούλος, καθώς μένει αιχμάλωτος στα πάθη του και δέσμιος στις καλές συνήθειες του.
• Όταν δεν πιστεύεις ότι υπάρχει κάτι ανώτερο από το χρήμα και την εξουσία, τότε το χρήμα και η εξουσία σε αγοράζουν φτηνά.
• Ο λαός που δεν προσεύχεται, δεν έχει δύναμη να αντισταθεί.
• Η προσευχή δίνει ελπίδα και ενότητα. Χωρίς αυτήν μένει μόνο η απόγνωση και η διαίρεση.
• Η Ορθοδοξία ήταν το τελευταίο «αντί-σύστημα». Οταν την εξουδετέρωσαν (ή την περιθωριοποίησαν), δεν έμεινε τίποτα να αντιτάξει ηθική αντίσταση στο ξεπούλημα.

Η Ελλάδα δεν χάθηκε όταν μπήκαμε στο ευρώ, αλλά Χάθηκε όταν βγήκαμε από την εκκλησία.

Όταν ο Έλληνας σταμάτησε να νιώθει ότι είναι «λαός του Θεού» και άρχισε να νιώθει «φορολογούμενος της ΕΕ», τότε έγινε εύκολη λεία.

Η επιστροφή στην πίστη δεν είναι «συντηρητική ρετρό κίνηση». Είναι η μόνη ριζική επανάσταση που μας έχει απομείνει.

Γιατί μόνο όταν ξαναπιστέψουμε ότι η Ελλάδα έχει αποστολή και όχι απλώς ΑΕΠ, θα βρούμε τη δύναμη να την υπερασπιστούμε.

Τέλος, μέσα από όλη αυτή την αναδρομή, φτάνω στο συμπέρασμα πως δεν φτάσαμε εδώ μόνο επειδή μας εξαπάτησαν.

Φτάσαμε εδώ επειδή κάποια στιγμή σταματήσαμε να είμαστε λαός με ιστορική συνείδηση και γίναμε καταναλωτές με φόβο και ενοχές.

Η Ελλάδα δεν θα σωθεί με νέα κόμματα που φέρονται ως προξενεία. Θα σωθεί μόνο αν ξαναβρούμε τρία πράγματα που χάσαμε:

1. Την αξιοπρέπεια να πούμε «όχι» όταν μας παίρνουν τη χώρα.
2. Την τόλμη να κάνουμε παιδιά και να τα μεγαλώσουμε με την ιστορία μας.
3. Την ενότητα να υπερασπιστούμε τα σύνορα, τη γλώσσα και την ταυτότητα μας, όχι με μίσος, αλλά με περηφάνια.

Μέχρι τότε, θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε το τίμημα της αδράνειας μας.

Και η ιστορία θα γράψει ότι δεν μας κατέκτησαν με όπλα. Μας νίκησαν με την αδιαφορία μας.