Αγρότες σε "πόλεμο": Η σύγκρουση με την Κυβέρνηση

Πετροπόλεμος με τα ΜΑΤ στο αεροδρόμιο των Χανίων.

Γράφει για το Γαλανόλευκο Στέκι, ο Γιάννης Μπινιάρης 

 Αυτή τη στιγμή, οι αγρότες και κτηνοτρόφοι της χώρας δεν διεκδικούν απλώς ένα καλύτερο εισόδημα. Ζουν και παλεύουν, με το αίσθημα ότι η ίδια τους η ύπαρξη και η αξιοπρέπεια έχουν χτυπηθεί. 

Το τελευταίο διάστημα, πολλοί βοσκοί είδαν τα κοπάδια τους να χάνονται. Ζώα που αποτελούσαν την επιβίωσή τους, την βάση της ζωής και της παραγωγής τους. Για έναν άνθρωπο που μεγάλωσε με το κοπάδι του, κάθε πρόβατο ήταν οικογένεια, ήταν προσπάθεια της χρονιάς. Η απώλεια δεν είναι απλά οικονομική, είναι πένθος, είναι καταστροφή, είναι κατάρρευση μιας ζωής, μιας παράδοσης.

  Αλλά και πολύ πιο σκληρό: για πολλούς, η σφαγή των ζώων δεν συνοδεύτηκε από άμεση αποζημίωση, ούτε από ρεαλιστική ελπίδα ανάκαμψης.

Είναι λογικό λοιπόν, το κλίμα του αγώνα στις κινητοποιήσεις να βλέπουμε πως έχει περάσει από τη διαμαρτυρία στην πραγματική σύγκρουση.

  Η ατμόσφαιρα στα μπλόκα θυμίζει περισσότερο πεδίο μάχης, παρά μια ειρηνική διαδήλωση. Καθώς γίνονται μεγάλες συγκεντρώσεις, αγροτών αποφασισμένων να φτάσουν ως το τέλος. Και από την άλλη βρίσκονται οι δυνάμεις καταστολής που στηρίζουν την ανάσχεση κάθε προσπάθειας αποκλεισμών υποδομών. 

Αγρότες αναποδογύρισαν αστυνομικό όχημα 

Αγρότες από τα χωράφια στην «πρώτη γραμμή».

Οι αγρότες λένε πως δεν είναι απλώς παράπονο. Ζητούν τα αυτονόητα: να λάβουν τις επιδοτήσεις και αποζημιώσεις που δικαιούνται, αυτές που τους είχαν υποσχεθεί. 

 Ζητούν λύσεις στην κρίση που προκάλεσε η ευλογιά, δικαιοσύνη για τις απώλειες και ασφάλεια για το μέλλον της γεωργίας και κτηνοτροφίας. Τομείς που ήδη είναι υπό απειλή. Μια απειλή που η κυβέρνηση αρνείται να αναγνωρίσει, πόσο μάλλον να αντιμετωπίσει...

 Σε πολλές περιοχές, όπως η Θεσσαλία και η Μακεδονία, οι παραγωγοί δηλώνουν πως πρόκειται για θέμα επιβίωσης. Δεν βλέπουν απλώς ένα θέμα βιοπορισμού αλλά ζήτημα ζωής και θανάτου.

Γι’ αυτό και δεν υποχωρούν,τουλάχιστον όχι όσο δεν βλέπουν πράξεις, όχι όσο οι κυβερνώντες μένουν απλά στα λόγια. 

 Κάποιοι αγροτοκτηνοτρόφοι δήλωσαν ότι είναι έτοιμοι να περάσουν τα Χριστούγεννα στους δρόμους και τα μπλόκα, αν χρειαστεί. 

Αγρότες με τα τρακτέρ τους στο δρόμο ήδη έχουν μεταβεί στα κομβικά σημεία της χώρας, εθνικές οδούς, μεθοριακά περάσματα και επιχειρούν να κλείσουν λιμάνια και αεροδρόμια. 

 Πολλά μπλόκα δεν είναι πια σε «παράδρομους» ή συμβολικά σημεία· είναι σε βασικές αρτηρίες που φέρνουν την καθημερινότητα, το εμπόριο, την οικονομία, βρίσκονται ακόμη και σε υποδομές μεταφοράς. 

Μάλιστα, σε νησιά όπως η Κρήτη, οι αγρότες βρέθηκαν στα αεροδρόμια, στην «πρόσοψη» των μετακινήσεων, φτάνοντας ως και στο διάδρομο προσγείωσης. 

Αγρότες και κτηνοτρόφοι στην Κρήτη, κυνηγούν με την παραδοσιακή κατσούνα άνδρες των ΜΑΤ.

Η κρατική απάντηση είναι χημικά και δακρυγόνα.

Οι δυνάμεις ασφαλείας απαντούν με δακρυγόνα, χρήση χημικών και προσπάθεια να αποτρέψουν τους αποκλεισμούς κρίσιμων υποδομών.

 Σε αρκετές περιπτώσεις έχουν σημειωθεί συγκρούσεις όπως: πετροπόλεμος, ανατροπές οχημάτων αστυνομίας, βία στους δρόμους. 

Στην επαρχία αλλά και στα νησιά, στην Θεσσαλία, την Κρήτη και αρκετές βόρειες περιοχές της Ελλάδας, αυτό μεταφράζεται σε ένταση, φόβο, σπασμένα τζάμια περιπολικών και απώλεια ηρεμίας. 

Το στοίχημα της κυβέρνησης «νόμος και τάξη» απέναντι στο δίκιο των αγροτών και κτηνοτρόφων.

Η κυβέρνηση, αν και δηλώνει έτοιμη για διάλογο και υποσχέθηκε σημαντικές πληρωμές, οι οποίες υπολογίζονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, ταυτόχρονα επαναλαμβάνει πως δεν θα επιτρέψει να «παραλύσει» η χώρα από μπλόκα και αποκλεισμούς υποδομών. 

Αυτό σημαίνει ότι η ένταση μπορεί να συνεχιστεί, καθώς οι δυνάμεις καταστολής φαίνεται πως προετοιμάζονται για το ενδεχόμενο κλιμάκωσης, ενώ για τους αγρότες κάθε προσπάθεια αποκλεισμού,δρόμου ή αεροδρομίου, χρησιμοποιείται ως σημείο πίεσης. 

Πολεμικό κλίμα.

Δεν μιλάμε πλέον για συμβολικές απεργίες, αλλά για συνθήκες που φέρνουν αντιμέτωπους ανθρώπους και κράτος. Τα μπλόκα γίνονται πεδίο σύγκρουσης. Οι δρόμοι δεν είναι μόνο αποκλεισμένοι, είναι «καυτές ζώνες». Οι φωνές των αγροτών δεν είναι πια μόνο για τα χρήματα που τους «χρωστάνε», αλλά για την αξιοπρέπεια, την επιβίωση, την αγανάκτηση, τη φτωχοποίηση.

Κι από την άλλη, η πολιτεία δεν βλέπει χιλιάδες ανθρώπους με προβλήματα, αλλά μετράει ρίσκο αφού πλέον πλήττεται το εμπόριο, ο τουρισμός, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια. Έτσι η κριτική προς την κυβέρνηση αρχίζει να της στοιχίζει.

Αυτό το «μέτωπο», με τατρακτέρ από τη μια, τα ΜΑΤ και δακρυγόνα από την άλλη, δείχνει πόσο εύκολα μπορεί μια κοινωνική διαμαρτυρία να μετατραπεί σε σύγκρουση.

Οι αγρότες έχουν δείξει ότι δεν υποχωρούν.

Η κυβέρνηση κρατάει τη ρητορική του «διαλόγου» αλλά παράλληλα ενισχύει μέτρα ασφαλείας. Δεν φαίνεται να αφήνει περιθώρια για ελαστικότητα όταν πρόκειται για δρόμους και υποδομές ζωτικής σημασίας.

Αν δεν υπάρξει άμεση διευθέτηση, με δίκαιες αποζημιώσεις, ξεκάθαρους όρους στήριξης και διαφάνεια,το ρίσκο μιας ευρείας σύγκρουσης αυξάνεται.

Τέλος, όσο και αν κάποιοι βλέπουν τα μπλόκα ως «όχληση» ή «ταλαιπωρία», η πραγματικότητα είναι πιο βαθιά. Αυτή η κινητοποίηση δεν είναι μόνον αγροτική. Είναι κοινωνική. Είναι έκκληση για σεβασμό στη δουλειά, στη ζωή, στην αξιοπρέπεια. Είναι η φωνή όσων βλέπουν τα φώτα σβηστά σε στάνες και κοπάδια, βλέπουν τις ελπίδες τους να χάνονται. Και δεν κάθονται με σταυρωμένα χέρια.

Λένε: «Αν δεν υπάρξει λύση, δεν υπάρχει μέλλον». Και έχουν δίκιο.