Νοσηλεύτρια έπαθε ανακοπή καρδιάς την ώρα που την προπηλάκιζαν Ρομά στο Ναύπλιο

 

 Πότε θα τελειώσει αυτό το τραγικό αστείο με τους «ευπαθείς» Ρομά;

Δεν άντεξε τον προπηλακισμό η 55χρονη νοσηλεύτρια :

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, μια 55χρονη νοσηλεύτρια στο Ναύπλιο έχασε τη ζωή της από ανακοπή καρδιάς, έπειτα από ένα εξαιρετικά στρεσογόνο περιστατικό στο νοσοκομείο. Όπως ανέφερε ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, η γυναίκα φέρεται να δέχθηκε έντονο προπηλακισμό κατά τη διάρκεια επεισοδίων που προκλήθηκαν από ομάδα Ρομά στους χώρους του νοσοκομείου.

Ο Μιχάλης Γιαννάκος δήλωσε ότι όλα ξεκίνησαν όταν πέντε Ρομά, τραυματισμένοι σε τροχαίο, μεταφέρθηκαν μόνοι τους στο Νοσοκομείο Ναυπλίου, παρότι εκείνη την ώρα δεν εφημέρευε. Λίγο αργότερα, σύμφωνα με την ίδια πηγή, δεκάδες συγγενείς και φίλοι τους συγκεντρώθηκαν στα Επείγοντα, δημιουργώντας ένταση και προκαλώντας επεισόδια. «Πλάκωσε όχλος, καμιά τριανταριά άτομα. Προπηλάκιζαν ανθρώπους επειδή δεν συμφωνούσαν με τους γιατρούς. Είναι κάτι συνηθισμένο», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Αν πράγματι τα γεγονότα έχουν ως περιγράφονται, τίθεται ένα σοβαρό ερώτημα: πότε θα σταματήσει αυτή η κατάσταση που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, με εργαζόμενους σε νοσοκομεία, εκπαιδευτικούς, δημόσιους λειτουργούς και απλούς πολίτες να βρίσκονται αντιμέτωποι με φαινόμενα παραβατικότητας και βίας;

Χρειάζονται ουσιαστικά μέτρα ένταξης, αλλά και ξεκάθαροι κανόνες με συνέπειες για όσους τους παραβιάζουν. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να εξεταστεί η σύνδεση ορισμένων κοινωνικών παροχών με την ολοκλήρωση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης των παιδιών. Παράλληλα, απαιτείται αυστηρή αντιμετώπιση της παιδικής εκμετάλλευσης και της παράνομης παιδικής εργασίας, καθώς και πραγματική εφαρμογή των νόμων απέναντι σε κάθε μορφή παραβατικότητας.

Το κράτος δεν μπορεί να αρκείται σε διαπιστώσεις ούτε να αντιμετωπίζει ολόκληρες περιοχές ως «ειδικές περιπτώσεις» όπου οι νόμοι εφαρμόζονται επιλεκτικά. Η κοινωνική προστασία οφείλει να συνοδεύεται από δικαιώματα, αλλά και από υποχρεώσεις.

Και όμως, συχνά η συζήτηση καταλήγει αλλού. Κάποιοι, μεταξύ αυτών και ο γράφων το άρθρο, θεωρούν ότι το πολιτικό σύστημα αποφεύγει να συγκρουστεί με παγιωμένες καταστάσεις, είτε από φόβο πολιτικού κόστους είτε επειδή συγκεκριμένες ομάδες αποτελούν εύκολη εκλογική δεξαμενή, ιδίως όταν η φτώχεια, η αμάθεια και η εξάρτηση από το κράτος διευκολύνουν τη χειραγώγηση.

Τελικά, το ερώτημα παραμένει: υπάρχει πραγματική βούληση να λυθεί το πρόβλημα ή θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε τα ίδια περιστατικά να επαναλαμβάνονται, με τραγικές συνέπειες για τους πολίτες και τους εργαζόμενους που καλούνται να τα αντιμετωπίσουν;